Ήταν ένα χαμογελαστό παιδί ο Περικλής

Ήταν ένα χαμογελαστό παιδί ο Περικλής 

Εκεί στον “Ήφαιστο” 
σε αυτή την νυχτερινή σχολή 
γνώρισα ένα χαμογελαστό παιδί ......

Ο Περικλής όπως τον γνώρισα 

Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό έργο του Κώστα Στουμπιάδη

Στη νυχτερινή σχολή “Ηφαιστος” είχα γνωρίσει ένα μικρούλι, γεροδεμένο παιδί και πάντα χαμογελαστό, τον Περικλή. Με τον καιρό κατάλαβα ότι ήθελε έναν μεγάλο αδελφό, έναν καθοδηγητή, έναν φίλο. Παιδί από “διαλυμένη οικογένεια” έψαχνε την φιλία και την συντροφιά σε αλητοπαρέες που τον είχαν οδηγήσει από την μία κλοπή στην άλλη. Μπουκαρίσματα σε πλούσιες βίλες με σκοπό να αποσπάσουν τα χρηματοκιβώτια τους και να τα πήγαιναν στη Πάρνηθα, καταλήγοντας να τα κοπανάνε με βαριοποσύλες προκειμένου να ανοίξουν, μια και δεν είχαν άλλον τρόπο. Μέσα του δεν το ήθελε, δεν του πήγαινε..... άλλα ήθελε την παρέα τους και δεν είχε βρει και τίποτα καλύτερο.
Ήταν πολύ γεροδεμένο παιδί μπορούσε με μία μπουνιά να κατεβάσει έναν γορίλα, άλλα του έλειπε η τρυφερότητα, η πραγματική φιλία, ένας μεγάλος αδελφός, ένα πρότυπο αξιοπρέπειας μια και ο πατέρας του απ ότι φάνηκε λόγο τής “απόστασης” δεν μπορούσε να παίξει αυτόν τον ρόλο. Κάθε απόγευμα μ' αυτό το ρωμαλέο παιδί ήμασταν μαζί. Πραγματικά  ήταν ικανός να κάνει ότι του έλεγα. Για πρώτη φορά στην ζωή μου συνέβαινε κάτι τέτοιο, ένας άνθρωπος να με ακολουθεί και να θέλει να υποστηρίξει ότι έλεγα εγώ. Ήταν ικανός να σκοτώσει άνθρωπο εάν κάποιος με απειλούσε, στην αρχή δεν είχα καταλάβει την πλήρη αφοσίωση του, το δέσιμο του μαζί μου ήταν μεγάλο.

Εκείνο το διάστημα κάναμε συγκεντρώσεις στο πολυτεχνείο για τα ζητήματα της σπουδάζουσας νεολαίας και πάντα τον είχα μαζί μου, ήθελε να βρει μία κοπέλα να ακουμπήσει επάνω της, να δείξει την αγάπη του, να τον αγαπήσουν και εκείνον πραγματικά, το είχε ανάγκη. Με έβλεπε  να μιλάω με κορίτσια που δεν είχα καμία άλλου τύπου σχέση μαζί τους και νόμιζε ότι τα είχα με όλες. Με παρακολουθούσε όπως παρακολουθεί  το μωρό την μητέρα του, αντέγραφε ότι κινήσεις έκανα, το πως μιλούσα, το πως κόλλαγα στις κοπέλες, τον τρόπο που έκανα τοποθετήσεις στις συνελεύσεις.......μου φαίνεται πως με είχε αντιγράψει σχεδόν σε όλα!



Ως συνέπεια της σχέσης που είχαμε αναπτύξει με τον Περικλή ήταν να τον βάλω στην παρέα, στην Ομάδα της Τ.Ο του ΠΑΣΟΚ και στο “Ξεκίνημα”. Έμενε στο Ηράκλειο και σχεδόν κάθε βράδυ ο “Περίκλας” (το υποκοριστικό  που του είχαν δώσει τα παιδιά της ομάδας) ήταν μαζί μας. Μέσα στην ομάδα βρήκε την συντροφικότητα που είχε ανάγκη, την ομαδικότητα, την αγάπη, τη φιλική διάθεση και το ομαδικό πνεύμα που ενώνει τις παρέες, που γαληνεύει τους ανθρώπους και τους κάνει καλύτερους, τους αποβάλει την θλίψη και την μοναξιά. Τουλάχιστον είχε βρεί καλύτερα πρότυπα από αυτά που είχε πριν γνωριστούμε. Σε μένα και τον Γιάννη είχε παθολογική αγάπη, μας αγαπούσε, μας σεβόταν .....νομίζω πως μας είχε ως πρότυπα του. Κυρίως λάτρευε  την παρέα που κάναμε, θεωρώ ότι έπαιρνε πολλά από την παρέα μας,  μου φαίνεται ότι ρούφαγε τα πάντα σαν σφουγγάρι καθώς ήταν ένα έξυπνο και χαμογελαστό παιδί που τέτοιο παρέμεινε πάντα μέσα του και μοναδική του ανάγκη ήταν η “αγάπη”.  

Προσπαθούσε μέσα από την παρέα να βρει ένα κορίτσι να ακουμπήσει επάνω του άλλα όλοι λίγο πολύ εκείνο τον καιρό ήμασταν μπακούρια με εξαίρεση τον Γιάννη που είχε την Λένα και τον Λεωνίδα που γυρόφερνε εκείνο τον καιρό την Φωτεινή. Όταν καταλάγιασε το προεπαναστατικό κλίμα της εποχής η ομάδα χαλάρωσε, άρχισαν να χαλαρώνουν οι δεσμοί μας και ο “Παρίκλας” ψιλό χάθηκε.
Με τα εφόδια που είχε πάρει από την παρέα μας και την ομάδα μπορούσε να σταθεί στα πόδια του, μπορούσε να είναι ανεξάρτητος και δυνατός, όπως ήταν γεροδεμένος και παίδαρος βρήκε την “Σουλάρα”, την “Σουλάρα” του όπως την έλεγε και γέμιζε το στόμα του. Η “Σουλάρα” έγινε το βασικό του στήριγμα,  την αγαπούσε παθολογικά όπως και εκείνη εκείνον, τώρα είχε τον δικό του άνθρωπο, δεν ήθελε κανέναν, αυτονομείθηκε, έγινε ανεξάρτητος, βρήκε το ταίρι που ζητούσε. Μια μέρα που τον βρήκα τυχαία μου το έλεγε με καμάρι, τον χαιρόμουν και κάπου τον ζήλευα....... εγώ έλεγα: “ακόμα να βρω το ταίρι μου;” Δεν πειράζει να είναι καλά και η ζωή μας θα προχωρήσει.....

Η Σούλα σε μια καλλιτεχνική πόζα 

Είχα προσληφθεί στον Δήμο και εκεί γύρω στους πρώτους μήνες της υπαλληλικής μου ζωής, μια μέρα να σου μπροστά μου ο “Περίκλας” αγκαλιές, φιλιά, “τί γίνεται τι κάνεις; Πότε θα βρεθούμε”; Από τότε γίναμε ξανά αχώριστοι, πλέον είχαμε μια σχέση σε διαφορετική βάση από την προηγούμενη εποχή. Είχε σχεδόν οικογένεια, όμως οι παλιές φιλίες δεν ξεχνιούνται, και να σου πάλι ο “Περικλας” δίπλα μου, στις μάχες που έδινα στον σύλλογο τον εργαζομένων του Δήμου, μάχες να δουν τα μάτια σας........... και ο “Περίκλας” ντούρος, δύναμη, ο οδοστρωτήρας μας, όταν θέλαμε να πάρουμε την συνέλευση ο καθοριστικός ομιλητής θα ήταν ο “Περίκλας” θα έβαζε το ζήτημα με τέτοιο τρόπο όπως ακριβώς τον είχα μάθει από τα σπουδαστικά μας χρόνια. Το πότε θα έμπαινε, το τι θα έπρεπε να προσέξει και θυμάμαι που του έλεγα : “το κέντρο Περικλή το κεντρικό ζήτημα μην το χάνεις ποτέ”, έτσι έπεφτε πάντα επάνω στην Συνέλευση σαν βράχος και τα ισοπέδωνε όλα μα όλα, όπως τότε που βάραγε τα χρηματοκιβώτια όταν ήταν παιδί, με την ίδια τέχνη έσπαγε την κλεισμένες πόρτες των μυαλών των συναδέλφων μας, όταν αυτοί αρνιόντουσαν να δεχθούν πρόταση για απεργία και μεμψιμοιρούσαν. Ο Περικλής έπεφτε σαν βαριοπούλα άλλα με την τέχνη που έμαθε, όχι σαν αμάθητο παιδαρέλι που ήταν κάποτε, άλλα σαν ταύρος και παίρναμε τις συνελεύσεις την μία μετά την άλλη.
Τα χρόνια πέρναγαν και ο “Παρίκλας” έφτιαχνε σπίτια, τζάκια και φούρνους σαν γίγαντας που ήταν δεν φοβόταν τίποτε, το πρωί στον Δήμο οδηγός και το απόγευμα τζάκια και οικοδομικές κατασκευές, τώρα ο “Περίκλας” ακούμπαγε στην “Σουλάρα” του και δεν φοβόταν τίποτα, έκανε και τα δύο του παιδιά, πέταγε στα ουράνια όμορφες εποχές, επαγγελματική σιγουριά, πλάκα τσιμπούσια και κυνήγι. Αγαπούσε το κυνήγι πολύ, εγώ την ορειβασία και εκείνος το κυνήγι της μπεκάτσας, πηγαίναμε διήμερα στα γύρο βουνά της Λάμιας και της Φθιώτιδας εγώ ορειβατώντας και εκείνος κυνηγώντας , το βράδυ του άρεσε να συζητάμε και να θυμάται τα παλιά όταν με είχε πρωτογνωρίσει και του είχε ξεγλιστρήσει εκείνη η πιτσιρίκα μέσα από τα χέρια του και νόμιζε ότι την είχα πάρει εγώ, και γελάγαμε με την ψυχή μας με τις εφηβικές φαντασιώσεις που είχε τότε.

  Είχε ένα δυνατό γέλιο που ακουγόταν στα διπλανά τετράγωνα όταν είχε κέφια και είχε πάντα ο μπαγάσας “ο Περίκλας”! Όταν όλοι άρχισαν να φτιάχνουν τις μεζονέτες τους εδώ και εκεί αποφάσισε και εκείνος να υλοποιήσει το όνειρο του, ένα οικόπεδο στον Ασπρόπυργο με ένα τριώροφο μέσα για τα παιδιά του εκείνον και την “Σουλάρα” του στην άκρη τα σκυλιά του που υπεραγαπούσε και ένα μποστάνι για να περνάει η ώρα του. Όμως όσα σχέδια και να κάνουμε η μοίρα σίγουρα έχει τα δικά της γραφτά για τον καθένα μας. Είχε σχεδόν τελειώσει το όνειρο του βρεθήκαμε να τα πούμε, να μου  πει τα νέα του, “χάνω την Σούλα μου Κώστα το ξέρεις; τι θα κάνω δεν ξέρω πώς θα ζήσω μόνος μου στον Ασπρόπυργο εεε;”, προσπάθησα να τον καλμάρω “ίσως το ξεπεράσουμε ρε “Περίκλα”, υπομονή” και άλλα τέτοια του έλεγα για να τον καλμάρω άλλα ο “Περίκλας” το είχε πάρει βαριά και πώς να μην το πάρει; την “Σουλάρα” του έχανε, το στήριγμα του, την αγάπη του, το άλλο του μισό, δεν μπορούσε να το χωνέψει.

Στο Δήμο τους τελευταίους μου μήνες, πριν πάρω την σύνταξη μου και με δήμαρχο τον Γεωργόπουλο όλοι είχαμε ξεσηκωθεί οι απεργίες καθημερινές. Ήταν μία Συνέλευση καθοριστική και  είχαν έρθει όλοι ακόμα και οι ασθενείς, έπρεπε να πάρουμε αυτή τη συνέλευση οπωσδήποτε, η παρουσία όλων ήταν απαραίτητοι, τελευταία στιγμή θυμηθήκαμε τον Περικλή, με ένα τηλέφωνο  Περικλής ήταν κοντά μας έτοιμος για μάχη, “εγώ δεν πάταγα ποτέ το τελευταίο διάστημα στην δουλειά άλλα τώρα θα έρθω κοντά σας δίπλα στους παλιούς μου φίλους, τους συντρόφους μου, τους κολλητούς μου, κοντά σας θα σταθώ αδέλφια είμαι παρών”, με αυτά τα λόγια ο Περίκλας με μιας ξέχασε και προβλήματα και δυσκολίες και ήταν παρών μαζί μας στην μάχη, ζήτησε να μιλήσει είχε καιρό να το κάνει και δεν ήξερα σε τι κατάσταση βρισκόταν και τη κέφια είχε, μίλησε προς το τέλος της Συνέλευσης μέχρι τότε η απόφαση ήταν αμφίρροπη μέχρι τότε, όταν πήρε τον λόγο ο “Περίκλας” και άρχισε να μιλάει αμέσως κατάλαβα ότι είχε βγει από μέσα του ο παλιός Περικλης, εκείνος ο νεαρός, ο δυναμικός, αυτός που δεν κόλλαγε σε τίποτε και ήταν έτοιμος να τα φάει με τον τρόπο του όλα,

Η Συνέλευση είχε πάρει φωτιά, η φωνή του Περικλή τους είχε συνεπάρει όλους και είχε μία διάθεση να πει πολλά, “εγώ δεν έρχομαι συχνά στης συνελεύσεις άλλα τώρα όλοι θα πρέπει να είμαστε από αύριο έξω από το Δημαρχείο να μην είναι κάνεις απεργοσπάστης και εγώ που έχω χαθεί τόσο καιρό θα είμαι κοντά σας και μην φοβάται κανένας όταν είμαστε όλοι μαζί”........ τους είχε συνεπάρει η ρητορική του, γιατί έβγαινε αυθεντική χωρίς υποκρισίες και φανφάρες, πηγαία, αυθεντική, γνήσια όπως ήταν πάντα ο Περικλής, ένα αυθεντικό και γνήσιο παλικάρι. Ένας ταξικός άνθρωπος που δεν έγειρε, δεν κιότεψε ούτε για μια στιγμή πάντα δυνατός, όπως ήταν πάντα ο μικρός μου αδελφός, το κρυφό μου αδελφάκι, όπως θα το έχω πάντα στην μνήμη μου χαμογελαστό και έτοιμο πάντα για όλα. Όπως ήταν φυσικό την Συνέλευση την πήραμε με μεγάλη πλειοψηφία και την διαφορά την έκανε ακόμα μια φορά ο “Περίκλας” ο μικρός μου φιλαράκος, αυτή ήταν και η τελευταία φορά που παρουσιάστηκε σε διαδικασίες του Συλλόγου μας και σε μαζικές συγκεντρώσεις.

Βρισκόμουν σε καλοκαιρινές διακοπές και ξεκουραζόμουν στην Κύμη, με ανησύχησε ο Ηλίας.... Κ.:“έλα ρε τί έπαθες καλοκαιριάτικα;” Η.:“....να ο Περίκλας θέλει αίμα,...” , K.:“α!!! θα είναι για την Σούλα.... ρε τον φουκαρά λες να έχουμε κανένα πρόβλημα καλοκαιριάτικα;” H.:“.... όχι είναι για τον ίδιο”,... K.:“τον ίδιο;” Η.:”είναι στην Αγία Όλγα έχει πρόβλημα λέει,.....” Κ.:τί πουστιά σκαρώνει ο μπαγάσας ο “Περίκλας” πάλι... ο “Περίκλας” έχει πρόβλημα μα είναι δυνατόν αυτός ο ταύρος, αυτός ο παίδαρος;.... μπα κάτι άλλο θα είναι,......” .
Όταν κατέβηκα στην Αθήνα πήγα στην Αγία Όλγα, ο Κωστάκης, ο γιος του μου ανακοίνωσε τα μαντάτα,  “ο Περικλης πεθαίνει έχει καρκίνο προχωρημένο!!!........”Δεν μπορούσα να το χωνέψω ο “Περίκλας” που περίμενε και ανησυχούσε για την “Σούλα” του, τώρα πεθαίνει; Ο μπαγάσας δεν μπορούσε να μείνει τελευταίος, του ήταν αδύνατον. Παρά τη δύναμη του, του ήταν αδύνατον να βλέπει την αγαπημένη του Σούλα να χάνετε και εκείνος να μένει πίσω, εγώ που τον ήξερα δεν θα μπορούσε να το αντέξει και γι' αυτό την “έκανε” πρώτος. Το αδελφάκι μου, το χαμογελαστό παιδί από τον Ήφαιστο, το παιδί που ήταν ικανό να κάνει τα πάντα δεν υπάρχει πια, δεν είναι στην ζωή, άφησε την “Σούλα” του να διηγιέται τον έρωτα τους, και τα παιδιά του να καμαρώνουν για έναν μεγάλο αγωνιστή και μαχητή της ζωής και της τάξης του. Να είναι καλά και να τον θυμόμαστε για πάντα πρώτα η οικογένεια του και ύστερα εμείς οι φίλοι του .......... Έτσι απλά χάσαμε τον Περικλή και έτσι απλά κανένας απ όσους τον γνώριζαν δεν μπόρεσε να το πιστέψει!!!!