Ο Θείος “Κώστας”
Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό έργο του Κώστα Στουμπιάδη
Ο Κώστας ήταν ο γιος της γιαγιάς Ελένης, ήταν ένα παιδί μεγαλύτερο από εμένα κατά 8 χρόνια, μα εκείνα τα χρόνια η διαφορά αυτή μου φαινόταν τεράστια. Ο Κώστας ήταν ήδη στην εφηβεία, τον έχω στο μυαλό μου με τους συνομήλικους φίλους του να οργανώνει πάρτι κάθε Σάββατο βράδυ. Είχε συνέχεια κρυφές συναντήσεις και κουβέντες με την εγγονή της Γιατρά, της ιδιοκτήτριας του σπιτιού, όπου εκείνο το καλοκαίρι κρατούσε ένα δωμάτιο προκειμένου να κάνουν διακοπές στο ''ονειρεμένο '' Ηράκλειο.
Κάθε Σάββατο λοιπόν οργάνωναν πάρτι, ένας καινούργιος θεσμός για τα ήθη της εποχής, έτσι κάποιο Σάββατο και εγώ ήμουν παρών σε ένα τέτοιο πάρτι, το πρώτο πάρτι της ζωής μου και βέβαια που αλλού θα γινόταν πέρα από την υπέροχη βεράντα που σας έχω περιγράψει παραπάνω, με τα άσπρα και μαύρα πλακάκια.
Μόλις σουρούπωσε τα παιδιά είχαν οργανώσει τα φωτιστικά, εφέ, χαμηλά χρωματιστά φώτα, ιταλική μουσική και τα καινούργια μουσικά ρεύματα, την λεγόμενη τότε Rock, κάτι ανάμικτο με ρυθμούς λάτιν, θυμάμαι ένα τραγούδι την Μαλαγκένια με κυρίαρχο μουσικό ρεύμα το “rock end roll” “woole bulle” και συχνά ακουγόταν ο Έλβις, όσο για τους Βίτλις ήταν ακόμα άγνωστοι στο νεανικό κοινό εκείνης της εποχής και για ποτό μόνο Βερμούτ ένα καινούργιο ποτό πού ήταν της μόδας το οποίο πήγαινε με την μουσική.
Γύρω-γύρω από την βεράντα καρέκλες, τα παιδιά άρχισαν να έρχονται, και δειλά-δειλά άρχισαν να χορεύουν σε ζευγάρια, καινούργιες κινήσεις περίεργοι χοροί όλα ήταν καινούργια και εντυπωσιακά στα μάτια ενός 8χρονου αγοριού, μα πιο εντυπωσιακό ήταν ότι μετά το πάρτι κατά ζευγάρια τα παιδιά συζητούσαν χαμηλόφωνα και κατά διαστήματα γέλαγαν, μιλούσε ο ένας στο αυτί του άλλου και πάλι γελούσαν.
Ένα είναι βέβαιο ότι ο Κώστας με τους φίλους του εκείνο το βράδυ δεν μας άφησαν να κοιμηθούμε μέχρι το πρωί με τα χαχανητά τους και τις ακαταλαβίστικες πονηρές κουβέντες τους
Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό έργο του Κώστα Στουμπιάδη
Ο Κώστας ήταν ο γιος της γιαγιάς Ελένης, ήταν ένα παιδί μεγαλύτερο από εμένα κατά 8 χρόνια, μα εκείνα τα χρόνια η διαφορά αυτή μου φαινόταν τεράστια. Ο Κώστας ήταν ήδη στην εφηβεία, τον έχω στο μυαλό μου με τους συνομήλικους φίλους του να οργανώνει πάρτι κάθε Σάββατο βράδυ. Είχε συνέχεια κρυφές συναντήσεις και κουβέντες με την εγγονή της Γιατρά, της ιδιοκτήτριας του σπιτιού, όπου εκείνο το καλοκαίρι κρατούσε ένα δωμάτιο προκειμένου να κάνουν διακοπές στο ''ονειρεμένο '' Ηράκλειο.
Κάθε Σάββατο λοιπόν οργάνωναν πάρτι, ένας καινούργιος θεσμός για τα ήθη της εποχής, έτσι κάποιο Σάββατο και εγώ ήμουν παρών σε ένα τέτοιο πάρτι, το πρώτο πάρτι της ζωής μου και βέβαια που αλλού θα γινόταν πέρα από την υπέροχη βεράντα που σας έχω περιγράψει παραπάνω, με τα άσπρα και μαύρα πλακάκια.
Μόλις σουρούπωσε τα παιδιά είχαν οργανώσει τα φωτιστικά, εφέ, χαμηλά χρωματιστά φώτα, ιταλική μουσική και τα καινούργια μουσικά ρεύματα, την λεγόμενη τότε Rock, κάτι ανάμικτο με ρυθμούς λάτιν, θυμάμαι ένα τραγούδι την Μαλαγκένια με κυρίαρχο μουσικό ρεύμα το “rock end roll” “woole bulle” και συχνά ακουγόταν ο Έλβις, όσο για τους Βίτλις ήταν ακόμα άγνωστοι στο νεανικό κοινό εκείνης της εποχής και για ποτό μόνο Βερμούτ ένα καινούργιο ποτό πού ήταν της μόδας το οποίο πήγαινε με την μουσική.
Γύρω-γύρω από την βεράντα καρέκλες, τα παιδιά άρχισαν να έρχονται, και δειλά-δειλά άρχισαν να χορεύουν σε ζευγάρια, καινούργιες κινήσεις περίεργοι χοροί όλα ήταν καινούργια και εντυπωσιακά στα μάτια ενός 8χρονου αγοριού, μα πιο εντυπωσιακό ήταν ότι μετά το πάρτι κατά ζευγάρια τα παιδιά συζητούσαν χαμηλόφωνα και κατά διαστήματα γέλαγαν, μιλούσε ο ένας στο αυτί του άλλου και πάλι γελούσαν.
Ένα είναι βέβαιο ότι ο Κώστας με τους φίλους του εκείνο το βράδυ δεν μας άφησαν να κοιμηθούμε μέχρι το πρωί με τα χαχανητά τους και τις ακαταλαβίστικες πονηρές κουβέντες τους
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου