“a caza d irene”
Απόσπασμα από την Αυτοβιογραφία του Κώστα Στουμπιάδη
“a caza d irene” Η επίσκεψη στο Ηράκλειο εκείνη την εποχή από το κέντρο της Αθήνας για παρέες και
πολίτες που δεν είχαν αυτοκίνητο έμοιαζε με μία μακρινή εκδρομή, άλλα το τραίνο την έκανε εύκολη
και επισκέψιμη περιοχή, έτσι μία Κυριακή πρωί βλέπουμε μία ομάδα νέων παιδιών με τα φαγητά τους,
και ένα φορητό τους πικάπ με μπαταρίες,
κάτι άγνωστο για τα παιδιά της περιοχής του τότε Ηρακλείου
σαν συνήθεια, μια ανάγκη που για μας που ζούσαμε καθημερινά στους αγρούς μας ήταν άγνωστη,
απλώνουν τις πετσέτες τους και ξαπλώνουν επάνω στα χόρτα, μπροστά στην διασταύρωση
της οδού Φιλοθέης και της σημερινής Μαρίνου Αντίπα, στο σημείο που σήμερα δεν μπορείς να
σταθείς από το θόρυβο των αυτοκινήτων, τότε ακόμα τον δρόμο τον διαμόρφωναν οι σιδηροδρομικές
γραμμές του τραίνου που πήγαινε στο Λαύριο, ακριβώς στο τέλος τής γέφυρας της Φιλοθέης
επάνω στον δρόμο απλώνουν τα φαγητά τους επάνω στο γρασίδι και στα χαμομήλια που
μοσχοβολούσαν από την πρωινή δροσιά και να αρχίζουν να παίζουν μπάλα, να παίζουν παιχνίδια να
μαζεύουν λουλούδια να κάνουν βόλτες ανάμεσα στςης φιστικιές, και στο πικάπ να παίζει το
καινούργιο σουξέ της εποχής του Νico Fidenco “a caza d irene”.
Για πρώτη φορά ερχόμαστε σε επαφή με τα παιδιά του κέντρου τής Αθήνας και με τις συνήθειες τους, ερχόμαστε σε επαφή με μια άλλη κουλτούρα από την δική μας στην “επαρχεία του Ηρακλείου”, πρώτη φορά βλέπαμε με πικάπ με μπαταρίες, και ακούγαμε ιταλική μουσική, για μάς η συνήθεια της εκδρομής ήταν κάτι το άγνωστο εκείνη την εποχή. Άγνωστα πράγματα για την εποχή μας και για της τότε συνήθειές μας, χαζεύαμε αυτά τα παιδιά τα οποία μας εξηγούσαν τα λόγια του τραγουδιού και ονειρευόμαστε το σπίτι της Ρένας.
Σιγά σιγά ο ήλιος άρχισε να δύει και το απόγευμα τα παιδιά μάζεψαν όλα τους τα πράγματα τους το πικ απ και έφυγαν για την Αθήνα, ξαφνικά νιώσαμε ένα καινό μια ησυχεία μια μοναξιά που μας πλάκωσε την ψυχή τελείωνε και η Κυριακή και αύριο θα είχαμε σχολείο.
Μες στο σκοτάδι συνεχίσαμε να παίζουμε στο απέραντο κτήμα της Γιατράς με τις φιστικιές, τα ξεχάσαμε όλα και ξανά μπήκαμε στον ρυθμό μας.
Απόσπασμα από την Αυτοβιογραφία του Κώστα Στουμπιάδη
“a caza d irene” Η επίσκεψη στο Ηράκλειο εκείνη την εποχή από το κέντρο της Αθήνας για παρέες και
πολίτες που δεν είχαν αυτοκίνητο έμοιαζε με μία μακρινή εκδρομή, άλλα το τραίνο την έκανε εύκολη
και επισκέψιμη περιοχή, έτσι μία Κυριακή πρωί βλέπουμε μία ομάδα νέων παιδιών με τα φαγητά τους,
και ένα φορητό τους πικάπ με μπαταρίες,
κάτι άγνωστο για τα παιδιά της περιοχής του τότε Ηρακλείου
σαν συνήθεια, μια ανάγκη που για μας που ζούσαμε καθημερινά στους αγρούς μας ήταν άγνωστη,
απλώνουν τις πετσέτες τους και ξαπλώνουν επάνω στα χόρτα, μπροστά στην διασταύρωση
της οδού Φιλοθέης και της σημερινής Μαρίνου Αντίπα, στο σημείο που σήμερα δεν μπορείς να
σταθείς από το θόρυβο των αυτοκινήτων, τότε ακόμα τον δρόμο τον διαμόρφωναν οι σιδηροδρομικές
γραμμές του τραίνου που πήγαινε στο Λαύριο, ακριβώς στο τέλος τής γέφυρας της Φιλοθέης
επάνω στον δρόμο απλώνουν τα φαγητά τους επάνω στο γρασίδι και στα χαμομήλια που
μοσχοβολούσαν από την πρωινή δροσιά και να αρχίζουν να παίζουν μπάλα, να παίζουν παιχνίδια να
μαζεύουν λουλούδια να κάνουν βόλτες ανάμεσα στςης φιστικιές, και στο πικάπ να παίζει το
καινούργιο σουξέ της εποχής του Νico Fidenco “a caza d irene”.
Για πρώτη φορά ερχόμαστε σε επαφή με τα παιδιά του κέντρου τής Αθήνας και με τις συνήθειες τους, ερχόμαστε σε επαφή με μια άλλη κουλτούρα από την δική μας στην “επαρχεία του Ηρακλείου”, πρώτη φορά βλέπαμε με πικάπ με μπαταρίες, και ακούγαμε ιταλική μουσική, για μάς η συνήθεια της εκδρομής ήταν κάτι το άγνωστο εκείνη την εποχή. Άγνωστα πράγματα για την εποχή μας και για της τότε συνήθειές μας, χαζεύαμε αυτά τα παιδιά τα οποία μας εξηγούσαν τα λόγια του τραγουδιού και ονειρευόμαστε το σπίτι της Ρένας.
Σιγά σιγά ο ήλιος άρχισε να δύει και το απόγευμα τα παιδιά μάζεψαν όλα τους τα πράγματα τους το πικ απ και έφυγαν για την Αθήνα, ξαφνικά νιώσαμε ένα καινό μια ησυχεία μια μοναξιά που μας πλάκωσε την ψυχή τελείωνε και η Κυριακή και αύριο θα είχαμε σχολείο.
Μες στο σκοτάδι συνεχίσαμε να παίζουμε στο απέραντο κτήμα της Γιατράς με τις φιστικιές, τα ξεχάσαμε όλα και ξανά μπήκαμε στον ρυθμό μας.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου