Ο κυρ Μιχάλης

 Απόσπασμα από το αυτοβιογραφικό έργο του Κώστα Στουμπιάδη

Ο κυρ Μιχάλης κάτω από τα μεγάλα Πεύκα 

Ο κυρ Μιχάλης 

Άντρας της κυρά Ελένης, της χοντρής, όπως την έλεγε και ο πατριός του πατέρα μου και πατέρας του Κώστα, ένας καλοκάγαθος άνθρωπος που δεν είχε μεγάλες εκρήξεις σαν άνθρωπος. Ήταν ένα από τα δύο παιδιά ενός πατέρα που είχε φύγει για Αμερική και τα λεφτά που έστελνε τα οικειοποιήθηκε ο άλλος αδελφός, έτσι έμεινε άφραγκος και εκτός πατρικής περιουσίας. Σχεδόν πάντα όταν μεθούσε, έβγαζε στην επιφάνεια το πρόβλημα που είχε μέσα του, το παράπονο που τον έτρωγε σε όλη του τη ζωή, το παράπονο ότι ο άλλος αδελφός του έφαγε την πατρική περιουσία.

 Του άρεσε να πίνει το βράδυ κανένα ποτηράκι, μερικές φορές το παράκανε και μεθυσμένος το έριχνε στον ύπνο, μας αγαπούσε πολύ εμένα και τον Βαγγέλη και πολλές φορές έκλαιγε όταν σκεφτόταν τον Βαγγέλη, είχε μεγάλη καρδιά και πολλές φορές τα συναισθήματα του περιπλέκονταν για μας με λυγμούς και χάδια. Πάντα το βραδάκι ήθελε να πίνει ένα μπουκάλι κρασί μάρκας “Πλάκα”, μερικές φορές και δεύτερο και τρίτο μέχρι πού τον έπαιρνε ο ύπνος πειράζοντας πάντα την γυναίκα του τη “χοντρή” όπως την έλεγε πάντα μα παρέμεναν ένα αχώριστο και αγαπητό ζευγάρι.

Μία Κυριακή μεσημέρι, μία ζεστή καλοκαιρινή ημέρα φάγαμε όλοι μαζί στην αυλή, ο κυρ Μιχάλης ήπιε όπως πάντα λίγο πάρα πάνω, ζαλίστηκε και ήθελε να κοιμηθεί, είχε ζέστη και προτίμησε να βγάλει ένα κρεβάτι κάτω από τα πεύκα που συνόρευαν με την γέφυρα της οδού Φιλοθέης, κάτι τεράστια πεύκα με παχύ ίσκιο, τα τζιτζίκια είχαν αρχίσει να σιγοτραγουδούν. Δεν ήταν ασυνήθιστο να βγάζουμε κρεβάτια το μεσημέρι έξω, κάτω από τα δένδρα, και να κοιμόμαστε μια και είχε αρχίσει για καλά η ζέστη.

 Όπως κοιμόταν ο κυρ Μιχάλης με το στόμα του ανοιχτό, και με τα χνότα του να μυρίζουν κρασί, περνούσε ένα κοπάδι μελισσιών, και είχε κάνει προσωρινή στάση πάνω σ' ένα πεύκο, μυρίζοντας το κρασί άρχισαν να πέφτουν πάνω του με μανία και να τον τσιμπολογούν άγρια και γύρω από τον στόμα. Ξυπνήσαμε από τις φωνές του αντικρίζοντας τον πρησμένο και τουμπανισμένο από τα τσιμπήματα των μελισσών κυρ Μιχάλη, τον πήγαμε κατευθείαν στο νοσοκομείο, νομίζω πως εκείνη την ημέρα ο κυρ Μιχάλης.είχε άγιο.